mondar

< lat mundāre
  1. v t Quitar a monda ou a pel a un froito.
  2. v t Arrincar as herbas que son prexudiciais para os cultivos.

Sinónimos

Citas

  • Móndame a laranxa que eu non podo, por favor
  • Mondou o millo para que medre máis

Palabras vecinas

Verbo: mondar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondo

mondas

monda

mondamos

mondades

mondan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondaba

mondabas

mondaba

mondabamos

mondabades

mondaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondei

mondaches

mondou

mondamos

mondastes

mondaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondara

mondaras

mondara

mondaramos

mondarades

mondaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondarei

mondarás

mondará

mondaremos

mondaredes

mondarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondaría

mondarías

mondaría

mondariamos

mondariades

mondarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

monde

mondes

monde

mondemos

mondedes

monden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondase

mondases

mondase

mondasemos

mondasedes

mondasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondar

mondares

mondar

mondarmos

mondardes

mondaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

monda

-

-

mondade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mondar

mondares

mondar

mondarmos

mondardes

mondaren

Gerundio

mondando

Participio

mondado

mondada

mondados

mondadas