irromper

< lat irrumpĕre
  1. v i Entrar con forza e de forma violenta nun sitio.
  2. v i fig Comezar con forza e destacando nunha determinada actividade.

Citas

  • Novos deseñadores irrompen con forza no mundo da moda
  • Os militares irromperon no parlamento
Verbo: irromper
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompo

irrompes

irrompe

irrompemos

irrompedes

irrompen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompía

irrompías

irrompía

irrompiamos

irrompiades

irrompían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompín

irrompiches

irrompeu

irrompemos

irrompestes

irromperon

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompera

irromperas

irrompera

irromperamos

irromperades

irromperan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irromperei

irromperás

irromperá

irromperemos

irromperedes

irromperán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompería

irromperías

irrompería

irromperiamos

irromperiades

irromperían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompa

irrompas

irrompa

irrompamos

irrompades

irrompan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irrompese

irrompeses

irrompese

irrompesemos

irrompesedes

irrompesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irromper

irromperes

irromper

irrompermos

irromperdes

irromperen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

irrompe

-

-

irrompede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irromper

irromperes

irromper

irrompermos

irromperdes

irromperen

Gerundio

irrompendo

Participio

irrompido

irrompida

irrompidos

irrompidas