instruír

< lat instruĕre
  1. v t Facer que alguén reciba unha educación.
  2. v t Proporcionar a alguén a técnica necesaria para realizar unha actividade.
  3. v t DER Poñer unha causa en disposición de ser xulgada.
  4. v pron Adquirir coñecemento de algo.

Citas

  • Instrúe a nenos de barrios marxinais
  • Instrúese coa lectura
  • Instruíuno no manexo da piragua

Palabras vecinas

Verbo: instruír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instrúo

instrúes

instrúe

instruímos

instruídes

instrúen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruía

instruías

instruía

instruïamos

instruïades

instruían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruín

instruíches

instruíu

instruímos

instruístes

instruíron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruíra

instruíras

instruíra

instruiramos

instruirades

instruíran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruirei

instruirás

instruirá

instruiremos

instruiredes

instruirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruiría

instruirías

instruiría

instruiriamos

instruiriades

instruirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instrúa

instrúas

instrúa

instruamos

instruades

instrúan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruíse

instruíses

instruíse

instruisemos

instruisedes

instruísen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruír

instruíres

instruír

instruírmos

instruírdes

instruíren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

instrúe

-

-

instruíde

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

instruír

instruíres

instruír

instruírmos

instruírdes

instruíren

Gerundio

instruíndo

Participio

instruído

instruída

instruídos

instruídas