guindar

< fr guinder escandinavo antigo vinda ‘envolver’
  1. v t Lanzar algo ou a alguén ao chan ou a certa distancia.
  2. v t Levantar e manter no aire algo ou a alguén suxeitándoo pola súa parte superior.
  3. v pron Matarse alguén colgándose de algo polo pescozo.
  4. v pron Lanzarse alguén lonxe ou botarse ao chan.

Sinónimos

Confrontaciones

Citas

  • Deulle unha patada e guindouno contra a parede
  • Guindouno dos pelos
  • Guindouse nesa rama e agora non quere baixar
  • Non quería vivir máis e guindouse cunha soga dunha árbore
  • Subiu polas rochas e guindouse ao mar

Palabras vecinas

Verbo: guindar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindo

guindas

guinda

guindamos

guindades

guindan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindaba

guindabas

guindaba

guindabamos

guindabades

guindaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindei

guindaches

guindou

guindamos

guindastes

guindaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindara

guindaras

guindara

guindaramos

guindarades

guindaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindarei

guindarás

guindará

guindaremos

guindaredes

guindarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindaría

guindarías

guindaría

guindariamos

guindariades

guindarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guinde

guindes

guinde

guindemos

guindedes

guinden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindase

guindases

guindase

guindasemos

guindasedes

guindasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindar

guindares

guindar

guindarmos

guindardes

guindaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

guinda

-

-

guindade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

guindar

guindares

guindar

guindarmos

guindardes

guindaren

Gerundio

guindando

Participio

guindado

guindada

guindados

guindadas