alternar

< lat alternāre
  1. v t Determinar a alternancia de algo.
  2. v i Manter relación con persoas que pertencen a unha alta categoría social.
  3. v i Actuar sucesivamente, segundo a quenda.
  4. v pron Sucederse certas cousas en orde de repetición.

Citas

  • A xente coa que alterna David pertence ao mundo das finanzas
  • Debes alternar estudios e deportes para gozar máis
  • Na China as bicicletas alternan cos escasos coches que hai
  • Os bidueiros e piñeiros alternan no teu terreo
Verbo: alternar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alterno

alternas

alterna

alternamos

alternades

alternan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternaba

alternabas

alternaba

alternabamos

alternabades

alternaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternei

alternaches

alternou

alternamos

alternastes

alternaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternara

alternaras

alternara

alternaramos

alternarades

alternaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternarei

alternarás

alternará

alternaremos

alternaredes

alternarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternaría

alternarías

alternaría

alternariamos

alternariades

alternarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alterne

alternes

alterne

alternemos

alternedes

alternen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternase

alternases

alternase

alternasemos

alternasedes

alternasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternar

alternares

alternar

alternarmos

alternardes

alternaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

alterna

-

-

alternade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alternar

alternares

alternar

alternarmos

alternardes

alternaren

Gerundio

alternando

Participio

alternado

alternada

alternados

alternadas