altercar

< lat altercāre alter ‘outro’
  1. v i Disputar dun xeito intenso por algo.

Antónimos

Verbo: altercar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alterco

altercas

alterca

altercamos

altercades

altercan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercaba

altercabas

altercaba

altercabamos

altercabades

altercaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alterquei

altercaches

altercou

altercamos

altercastes

altercaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercara

altercaras

altercara

altercaramos

altercarades

altercaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercarei

altercarás

altercará

altercaremos

altercaredes

altercarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercaría

altercarías

altercaría

altercariamos

altercariades

altercarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alterque

alterques

alterque

alterquemos

alterquedes

alterquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercase

altercases

altercase

altercasemos

altercasedes

altercasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercar

altercares

altercar

altercarmos

altercardes

altercaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

alterca

-

-

altercade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

altercar

altercares

altercar

altercarmos

altercardes

altercaren

Gerundio

altercando

Participio

altercado

altercada

altercados

altercadas