desunir

< des- + unir
  1. v t Separar cousas que estaban xuntas. Tm v pron.
  2. v t fig Facer que dúas ou máis persoas se separen ao provocar discordias entre elas.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • As dúas cousas estaban tan xuntas que foi imposible desunilas
  • Desuniuse do grupo porque non tiña as mesmas ideas
  • O mecanismo non funcionou porque se desuniron as pezas que o formaban
  • Os cartos da herdanza desuniron a familia
Verbo: desunir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desuno

desunes

desune

desunimos

desunides

desunen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunía

desunías

desunía

desuniamos

desuniades

desunían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunín

desuniches

desuniu

desunimos

desunistes

desuniron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunira

desuniras

desunira

desuniramos

desunirades

desuniran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunirei

desunirás

desunirá

desuniremos

desuniredes

desunirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desuniría

desunirías

desuniría

desuniriamos

desuniriades

desunirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desuna

desunas

desuna

desunamos

desunades

desunan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunise

desunises

desunise

desunisemos

desunisedes

desunisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunir

desunires

desunir

desunirmos

desunirdes

desuniren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desune

-

-

desunide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desunir

desunires

desunir

desunirmos

desunirdes

desuniren

Gerundio

desunindo

Participio

desunido

desunida

desunidos

desunidas