unir

< lat unīre
  1. v t Formar con dúas cousas ou máis un todo.
  2. v t Establecer entre dúas ou máis cousas ou persoas unha ligadura material, moral ou legal.
  3. v t Pór de acordo a alguén ou a algún organismo para que traballen por uns intereses comúns.
  4. v pron Formaren dúas ou máis cousas un conxunto.
  5. v pron Establecer calquera tipo de relacións unha persoa ou organismo con outros.
  6. v pron Pórse de acordo varias persoas ou organismos para traballar por un interese común.

Citas

  • Está unido ao equipo por un contrato de tres anos
  • Goberno e sindicatos uniron as súas forzas ante a Unión Europea
  • O Sil únese co Miño no concello da Peroxa
  • Os empregados uníronse nas súas reivindicacións
  • Uniron as pezas do crebacabezas e enmarcárono
  • Uníronse en matrimonio despois de catro anos de noivado
Verbo: unir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

uno

unes

une

unimos

unides

unen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unía

unías

unía

uniamos

uniades

unían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unín

uniches

uniu

unimos

unistes

uniron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unira

uniras

unira

uniramos

unirades

uniran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unirei

unirás

unirá

uniremos

uniredes

unirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

uniría

unirías

uniría

uniriamos

uniriades

unirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

una

unas

una

unamos

unades

unan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unise

unises

unise

unisemos

unisedes

unisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unir

unires

unir

unirmos

unirdes

uniren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

une

-

-

unide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

unir

unires

unir

unirmos

unirdes

uniren

Gerundio

unindo

Participio

unido

unida

unidos

unidas