desamantar

< des- + amantar
  1. v t Quitar a alguén a roupa de abrigo.
  2. v pron Sacar a roupa coa que se abriga.

Antónimos

Citas

  • Como ía tanto bochorno desamantei o neno
  • Desamanteime por que ía moita calor
Verbo: desamantar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamanto

desamantas

desamanta

desamantamos

desamantades

desamantan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantaba

desamantabas

desamantaba

desamantabamos

desamantabades

desamantaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantei

desamantaches

desamantou

desamantamos

desamantastes

desamantaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantara

desamantaras

desamantara

desamantaramos

desamantarades

desamantaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantarei

desamantarás

desamantará

desamantaremos

desamantaredes

desamantarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantaría

desamantarías

desamantaría

desamantariamos

desamantariades

desamantarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamante

desamantes

desamante

desamantemos

desamantedes

desamanten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantase

desamantases

desamantase

desamantasemos

desamantasedes

desamantasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantar

desamantares

desamantar

desamantarmos

desamantardes

desamantaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desamanta

-

-

desamantade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desamantar

desamantares

desamantar

desamantarmos

desamantardes

desamantaren

Gerundio

desamantando

Participio

desamantado

desamantada

desamantados

desamantadas