afofar

< fofo
  1. v t Poñer brando ou fofo. Tm v pron.
Verbo: afofar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofo

afofas

afofa

afofamos

afofades

afofan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofaba

afofabas

afofaba

afofabamos

afofabades

afofaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofei

afofaches

afofou

afofamos

afofastes

afofaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofara

afofaras

afofara

afofaramos

afofarades

afofaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofarei

afofarás

afofará

afofaremos

afofaredes

afofarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofaría

afofarías

afofaría

afofariamos

afofariades

afofarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofe

afofes

afofe

afofemos

afofedes

afofen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofase

afofases

afofase

afofasemos

afofasedes

afofasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofar

afofares

afofar

afofarmos

afofardes

afofaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

afofa

-

-

afofade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afofar

afofares

afofar

afofarmos

afofardes

afofaren

Gerundio

afofando

Participio

afofado

afofada

afofados

afofadas