abrandar

< brando
  1. v t Facer que se torne brando.
  2. v t Facer que diminúa a intensidade dunha cousa ou a aspereza dunha persoa.
  3. v i Tornarse brando.
  4. v i Ir a menos en intensidade ou aspereza algo ou alguén.

Antónimos

Citas

  • A calor abranda o alcatrán
  • A pesar de ser unha persoa dura, abrandou coa tenra e sincera ollada do seu fillo
  • Abrandámola con boas palabras
  • O seu carácter abrandou coa chegada da primavera, As galletas abrandaron coa humidade

Frases hechas

  • Abrandar as pedras/un seixo. Conmover.
Verbo: abrandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrando

abrandas

abranda

abrandamos

abrandades

abrandan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandaba

abrandabas

abrandaba

abrandabamos

abrandabades

abrandaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandei

abrandaches

abrandou

abrandamos

abrandastes

abrandaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandara

abrandaras

abrandara

abrandaramos

abrandarades

abrandaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandarei

abrandarás

abrandará

abrandaremos

abrandaredes

abrandarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandaría

abrandarías

abrandaría

abrandariamos

abrandariades

abrandarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrande

abrandes

abrande

abrandemos

abrandedes

abranden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandase

abrandases

abrandase

abrandasemos

abrandasedes

abrandasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandar

abrandares

abrandar

abrandarmos

abrandardes

abrandaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

abranda

-

-

abrandade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abrandar

abrandares

abrandar

abrandarmos

abrandardes

abrandaren

Gerundio

abrandando

Participio

abrandado

abrandada

abrandados

abrandadas