contristar

< lat contristāre
  1. v t Producir a alguén un sentimento de tristeza.
  2. v pron Pórse triste por algo.

Antónimos

Citas

  • Contristouse moito cando soubo do falecemento da súa avoa
  • O padecemento do fillo contristábao
Verbo: contristar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristo

contristas

contrista

contristamos

contristades

contristan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristaba

contristabas

contristaba

contristabamos

contristabades

contristaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristei

contristaches

contristou

contristamos

contristastes

contristaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristara

contristaras

contristara

contristaramos

contristarades

contristaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristarei

contristarás

contristará

contristaremos

contristaredes

contristarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristaría

contristarías

contristaría

contristariamos

contristariades

contristarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contriste

contristes

contriste

contristemos

contristedes

contristen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristase

contristases

contristase

contristasemos

contristasedes

contristasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristar

contristares

contristar

contristarmos

contristardes

contristaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

contrista

-

-

contristade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

contristar

contristares

contristar

contristarmos

contristardes

contristaren

Gerundio

contristando

Participio

contristado

contristada

contristados

contristadas