constatar

< fr constater ‘verificar’
  1. v t erificar e establecer unha cousa con total certeza. Ex: Tivemos que chamar o xuíz para que constatase a defunción, Constataron que eran ben recibidos tralo grato acollemento que lles ofreceron.

Citas

  • Tivemos que chamar o xuíz para que constatase a defunción, Constataron que eran ben recibidos tralo grato acollemento que lles ofreceron.
Verbo: constatar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constato

constatas

constata

constatamos

constatades

constatan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constataba

constatabas

constataba

constatabamos

constatabades

constataban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatei

constataches

constatou

constatamos

constatastes

constataron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatara

constataras

constatara

constataramos

constatarades

constataran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatarei

constatarás

constatará

constataremos

constataredes

constatarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constataría

constatarías

constataría

constatariamos

constatariades

constatarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constate

constates

constate

constatemos

constatedes

constaten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatase

constatases

constatase

constatasemos

constatasedes

constatasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatar

constatares

constatar

constatarmos

constatardes

constataren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

constata

-

-

constatade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

constatar

constatares

constatar

constatarmos

constatardes

constataren

Gerundio

constatando

Participio

constatado

constatada

constatados

constatadas