beneplácito
beneplácito
lat bene placĭtu ‘ben querido’
-
m
Consentimento que se pide ou se concede para realizar algunha cousa.
-
beneplácito apostólico
[DER/RELIX ]
Consentimento ou aprobación da Santa Sé esixida para a validez de determinados actos, segundo o Código de Dereito Canónico.
-
beneplácito real
[HIST ]
Aprobación reservada ao rei.