envaiñar

Escoitar
envaiñar

vaíña

v t

Meter algo na súa vaíña, especialmente unha arma branca. Tm abs.

Ex: Envaiñou a espada cando pasou o perigo, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, O cabaleiro envaiñou e deu media volta para marchar.

Antónimos

desenvaiñar

Confrontacións

enfundar

Citas

  • Envaiñou a espada cando pasou o perigo, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, O cabaleiro envaiñou e deu media volta para marchar.

Palabras veciñas

enurético -ca envaidecemento envaidecer envaiñar envarar envaro envasado -da
Conxugar
VERBO envaiñar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaíño
envaíñas
envaíña
envaiñamos
envaiñades
envaíñan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñaba
envaiñabas
envaiñaba
envaiñabamos
envaiñabades
envaiñaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñei
envaiñaches
envaiñou
envaiñamos
envaiñastes
envaiñaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñara
envaiñaras
envaiñara
envaiñaramos
envaiñarades
envaiñaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñarei
envaiñarás
envaiñará
envaiñaremos
envaiñaredes
envaiñarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñaría
envaiñarías
envaiñaría
envaiñariamos
envaiñariades
envaiñarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaíñe
envaíñes
envaíñe
envaiñemos
envaiñedes
envaíñen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñase
envaiñases
envaiñase
envaiñasemos
envaiñasedes
envaiñasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñar
envaiñares
envaiñar
envaiñarmos
envaiñardes
envaiñaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
envaíña
-
-
envaiñade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles envaiñar
envaiñares
envaiñar
envaiñarmos
envaiñardes
envaiñaren
Xerundio envaiñando
Participio envaiñado
envaiñada
envaiñados
envaiñadas