encartar

encartar

carta

  1. v t

    Facer que parte dun obxecto flexible quede sobre outra parte, realizando esta operación varias veces.

  2. v t

    Pór en orde unha cousa.

  3. v t

    Poñer a tea no orgo do tear.

  4. v t [DER ]

    Condenar un preso que está en situación de rebeldía.

  5. v t [DER ]

    Citar a comparecer nun xuízo a alguén por medio dun edicto ou dun bando.

  6. v i [XOGO ]

    Botar, nalgúns xogos de baralla, unha carta máis alta sobre outra do mesmo pau.

Sinónimos

Citas

  • Encartou a camiseta antes de metela no armario, Encartou o billete de lotería e meteuno no peto
  • Se lle encartases aos ouros gañabamos a partida

Frases feitas

  • Encartar as terras. Medir o ancho e o longo dun terreo.

Conxugar
VERBO encartar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encarto
encartas
encarta
encartamos
encartades
encartan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartaba
encartabas
encartaba
encartabamos
encartabades
encartaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartei
encartaches
encartou
encartamos
encartastes
encartaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartara
encartaras
encartara
encartaramos
encartarades
encartaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartarei
encartarás
encartará
encartaremos
encartaredes
encartarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartaría
encartarías
encartaría
encartariamos
encartariades
encartarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encarte
encartes
encarte
encartemos
encartedes
encarten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartase
encartases
encartase
encartasemos
encartasedes
encartasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartar
encartares
encartar
encartarmos
encartardes
encartaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
encarta
-
-
encartade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
encartar
encartares
encartar
encartarmos
encartardes
encartaren
Xerundio encartando
Participio encartado
encartada
encartados
encartadas