deus, deusa

1. s [MIT ]

   Ser superior, dotado de atributos sobrenaturais, ao que se lle rende culto.

2. s m [RELIX ]

   Ser supremo. O concepto de Deus, que naceu como resposta ao misterio da existencia, pode aplicarse a unha potencia única (monoteísmo) ou ao conxunto de seres sobrehumanos que dominarían cadanseu ámbito da realidade (politeísmo).

3. s

   Persoa ou cousa pola que se sente veneración.

Citas

• Ese xogador é como un deus para os afeccionados do seu equipo

Refráns

• A Marica Montón Deus llo dá, Deus llo quita e Deus llo pon.
• A quen Deus quere axudar, O vento apáñalle a leña.
• A quen Deus quere ben, a sorte buscalo vén.
• A quen Deus quere ben, cáelle a sopa no mel.
• A quen Deus quere, a casa tella.
• Alá me leve "Dios" onde nos atopemos todos nós.
• Cada un coida o seu negocio e Deus o de todos.
• Cada un é para si e Deus para todos.
• Cando Deus amañece, para todos amañece.
• Cando Deus dá a chaga, dá o remedio para sanala/curala.
• Cando Deus dá a fariña, vén o demo e quítaa.
• Cando Deus dá, non é migalleiro.
• Cando Deus dá, para todos dá.
• Cando Deus non quere, os santos non axudan.
• Cando Deus quere, con tódolos ventos chove.
• Cando Deus quería, eu ben lonxe cuspía; agora que non podo, cuspo ao meu modo.
• Cando é de morte o mal ¡de Deus lle veña o remedio!
• Dá Deus ás á formiga para morrer máis axiña.
• Dá Deus ás á formiga para que morra máis axiña.
• Dáo Deus na eira e tólleo Marta na amasadeira.
• De hora en hora Deus mellora.
• De,us nos dea con que riamos, que bos traballos pasamos.
• Déao Deus na eira e cózao Marta na lareira.
• Despois de "Dios", o pote, a cazola e nós.
• Despois de Deus a ola; todo o demais é parola.
• Deus castiga e non dá pauso
• Deus castiga ÓS que ben quere.
• Deus castiga sen pau e sen pedra.
• Deus comigo, eu con el, el primeiro, eu tras del.
• Deus consente ata ao que mente.
• Deus dá o frío a conforme é o abrigo.
• Deus dá o frío segundo é a roupa.
• Deus dá para todos.
• Deus dea paciencia e mal sen interquenencia.
• Deus é bo pagador.
• Deus é grande; e o mundo, pequeno.
• Deus fai a mercede, mais tamén algo quere.
• Deus molla os xustos e os pecadores, o mesmo polos días que polas noites.
• Deus no ceo e na terra o diñeiro.
• Deus non axuda ao que non se axuda.
• Deus non é vello, pois nace tódolos anos.
• Deus non queda con nada de ninguén.
• Deus non ten toueas mais quita dunhas e pon noutras.
• Deus nos dea ira, que paciencia xa a ternos.
• Deus nos teña da súa man e nos saque do inverno e nos meta no verán.
• Deus que nos ten acá, sen mantenza non nos deixará.
• Deus todo o oe e todo o ve e dálle ao home o que convén.
• Deus todo o sabe, inda que todo o cale.
• Deus vai dereito polo camiño torto.
• Deus, que dá para a cea, dá tamén para a candea.
• En canto un vai e outro vén, Deus dá o seu parabén/o seu ben.
• En Deus espera pero, mentres, arrenda.
• En pequen a hora Deus obra e mellora.
• Hoxe mal, mañá peor: ¡vállanos noso Señor!
• Máis Ile vale a quen Deus axuda que a quen moito madruga.
• Mellor vai quen Deus axuda, ca que n moito madruga.
• Non é o que a lúa pinta, que é o que Deus dicta.
• Non fere Deus coas dúas mans.
• Non hai mal a onde Deus non acuda.
• O home propón e Deus dispón.
• O que estea de Deus non o leva o demo.
• Ou a Deus ou ao demo ninguén deixa de servilos, senón o que serve a entrambos.
• Se Deus non me quere, o demo me roga.
• Se Deus quer, non nos ha faltar que comer.
• Sempre Deus pon o remedio, onde a morte a enfermidade.
• Tocan á misa: Deus nos perdoe, se non podemos oíla.
• Vale máis quen Deus axuda ca que n moito madruga.
• ¡Deus di ante e o carro que cante!
• ¡Deus nos queira gardar do que non nos sabemos librar!
• ¡Deus perdoe ÓS mortos e con saúde os enterremos!
• ¡Deus sexa louvado, que témo-Io curral estrado!
• ¡Deus vos manteña e máis que veña!
• ¡Fortuna che dea Deus, fillo, que o saber pouco che abonda!
• ¡Que Deus te socorra e a min que non me desampare!