destinxir

destinxir
v t, i

destinguir.

Conxugar
VERBO destinxir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxo
destinxes
destinxe
destinximos
destinxides
destinxen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxía
destinxías
destinxía
destinxiamos
destinxiades
destinxían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxín
destinxiches
destinxiu
destinximos
destinxistes
destinxiron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxira
destinxiras
destinxira
destinxiramos
destinxirades
destinxiran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxirei
destinxirás
destinxirá
destinxiremos
destinxiredes
destinxirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxiría
destinxirías
destinxiría
destinxiriamos
destinxiriades
destinxirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxa
destinxas
destinxa
destinxamos
destinxades
destinxan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxise
destinxises
destinxise
destinxisemos
destinxisedes
destinxisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxir
destinxires
destinxir
destinxirmos
destinxirdes
destinxiren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
destinxe
-
-
destinxide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
destinxir
destinxires
destinxir
destinxirmos
destinxirdes
destinxiren
Xerundio destinxindo
Participio destinxido
destinxida
destinxidos
destinxidas