desacoutar

desacoutar

des- + acoutar

v t

Quitar a un terreo o carácter de couto e deixalo libre de calquera prohibición.

Ex: Desacoutaron os terreos para crear unha grande área de lecer.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • Desacoutaron os terreos para crear unha grande área de lecer.
Conxugar
VERBO desacoutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacouto
desacoutas
desacouta
desacoutamos
desacoutades
desacoutan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutaba
desacoutabas
desacoutaba
desacoutabamos
desacoutabades
desacoutaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutei
desacoutaches
desacoutou
desacoutamos
desacoutastes
desacoutaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutara
desacoutaras
desacoutara
desacoutaramos
desacoutarades
desacoutaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutarei
desacoutarás
desacoutará
desacoutaremos
desacoutaredes
desacoutarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutaría
desacoutarías
desacoutaría
desacoutariamos
desacoutariades
desacoutarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoute
desacoutes
desacoute
desacoutemos
desacoutedes
desacouten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutase
desacoutases
desacoutase
desacoutasemos
desacoutasedes
desacoutasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutar
desacoutares
desacoutar
desacoutarmos
desacoutardes
desacoutaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desacouta
-
-
desacoutade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacoutar
desacoutares
desacoutar
desacoutarmos
desacoutardes
desacoutaren
Xerundio desacoutando
Participio desacoutado
desacoutada
desacoutados
desacoutadas