constatar

constatar

fr constater ‘verificar’

v t

erificar e establecer unha cousa con total certeza.

Ex: Tivemos que chamar o xuíz para que constatase a defunción, Constataron que eran ben recibidos tralo grato acollemento que lles ofreceron.

Confrontacións

comprobar, confirmar, corroborar, ratificar

Citas

  • Tivemos que chamar o xuíz para que constatase a defunción, Constataron que eran ben recibidos tralo grato acollemento que lles ofreceron.
Conxugar
VERBO constatar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constato
constatas
constata
constatamos
constatades
constatan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constataba
constatabas
constataba
constatabamos
constatabades
constataban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatei
constataches
constatou
constatamos
constatastes
constataron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatara
constataras
constatara
constataramos
constatarades
constataran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatarei
constatarás
constatará
constataremos
constataredes
constatarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constataría
constatarías
constataría
constatariamos
constatariades
constatarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constate
constates
constate
constatemos
constatedes
constaten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatase
constatases
constatase
constatasemos
constatasedes
constatasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatar
constatares
constatar
constatarmos
constatardes
constataren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
constata
-
-
constatade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
constatar
constatares
constatar
constatarmos
constatardes
constataren
Xerundio constatando
Participio constatado
constatada
constatados
constatadas