condonar

condonar

lat condonāre

v t

Perdoar a alguén, total ou parcialmente, o pagamento dunha débeda ou o cumprimento dunha pena.

Ex: O xuíz condonoulle o arresto domiciliario, O banco condonou as débedas dos partidos políticos.

Confrontacións

absolver, conmutar, remitir

Citas

  • O xuíz condonoulle o arresto domiciliario, O banco condonou as débedas dos partidos políticos.
Conxugar
VERBO condonar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condono
condonas
condona
condonamos
condonades
condonan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonaba
condonabas
condonaba
condonabamos
condonabades
condonaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonei
condonaches
condonou
condonamos
condonastes
condonaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonara
condonaras
condonara
condonaramos
condonarades
condonaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonarei
condonarás
condonará
condonaremos
condonaredes
condonarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonaría
condonarías
condonaría
condonariamos
condonariades
condonarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condone
condones
condone
condonemos
condonedes
condonen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonase
condonases
condonase
condonasemos
condonasedes
condonasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonar
condonares
condonar
condonarmos
condonardes
condonaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
condona
-
-
condonade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
condonar
condonares
condonar
condonarmos
condonardes
condonaren
Xerundio condonando
Participio condonado
condonada
condonados
condonadas