concursar

concursar

lat concursāre

  1. v i

    Tomar parte nun concurso.

  2. v t [DER ]

    Ordenar, un xuíz, o concurso de acredores para o cobro das débedas dos debedores insolventes.

Citas

  • Concursaron cinco novelas, pero o premio quedou deserto, Miña irmá concursou nun programa de radio local
Conxugar
VERBO concursar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concurso
concursas
concursa
concursamos
concursades
concursan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursaba
concursabas
concursaba
concursabamos
concursabades
concursaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursei
concursaches
concursou
concursamos
concursastes
concursaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursara
concursaras
concursara
concursaramos
concursarades
concursaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursarei
concursarás
concursará
concursaremos
concursaredes
concursarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursaría
concursarías
concursaría
concursariamos
concursariades
concursarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concurse
concurses
concurse
concursemos
concursedes
concursen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursase
concursases
concursase
concursasemos
concursasedes
concursasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursar
concursares
concursar
concursarmos
concursardes
concursaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
concursa
-
-
concursade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
concursar
concursares
concursar
concursarmos
concursardes
concursaren
Xerundio concursando
Participio concursado
concursada
concursados
concursadas