cohonestar

Escoitar
cohonestar

lat cohonestāre ‘honrar’

  1. v t

    Escusar unha acción indecorosa con razóns que a fagan parecer honesta.
  2. v t

    Compatibilizar unha actitude, calidade ou acción con outra.

Palabras veciñas

cohobación cohobar cohonestación cohonestar cohortativo -va cohorte coia
Conxugar
VERBO cohonestar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonesto
cohonestas
cohonesta
cohonestamos
cohonestades
cohonestan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestaba
cohonestabas
cohonestaba
cohonestabamos
cohonestabades
cohonestaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestei
cohonestaches
cohonestou
cohonestamos
cohonestastes
cohonestaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestara
cohonestaras
cohonestara
cohonestaramos
cohonestarades
cohonestaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestarei
cohonestarás
cohonestará
cohonestaremos
cohonestaredes
cohonestarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestaría
cohonestarías
cohonestaría
cohonestariamos
cohonestariades
cohonestarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohoneste
cohonestes
cohoneste
cohonestemos
cohonestedes
cohonesten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestase
cohonestases
cohonestase
cohonestasemos
cohonestasedes
cohonestasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestar
cohonestares
cohonestar
cohonestarmos
cohonestardes
cohonestaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
cohonesta
-
-
cohonestade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles cohonestar
cohonestares
cohonestar
cohonestarmos
cohonestardes
cohonestaren
Xerundio cohonestando
Participio cohonestado
cohonestada
cohonestados
cohonestadas