boro

Elemento non metálico que pertence ao grupo III A da táboa periódica, de número de oxidación 3 e masa atómica 10,81. O boro emprégase en técnicas nucleares, e como mellorador de combustibles en motores de reacción.

Calquera composto formado por boro e hidróxeno.

Cada unha das dúas formas sólidas de fórmula empírica BN.

Sólido semitransparente, de aspecto vítreo, higroscópico, preparado pola ignición do ácido bórico. Emprégase en metalurxia, en análise química e na fabricación de vidros resistentes ao lume.

Líquido incoloro que se emprega como catalizador en síntese orgánica e como materia prima para a obtención de moitos compostos de boro.

Ácido de Lewis máis forte que se coñece, polo que ten un alto valor como catalizador en química orgánica.