ausentar

< lat absentāre
  1. v pron Marcharse dun espazo determinado no que se está habitualmente. Ex: Ausentouse do traballo durante tres días por problemas familiares.

Citas

  • Ausentouse do traballo durante tres días por problemas familiares.
Verbo: ausentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausento

ausentas

ausenta

ausentamos

ausentades

ausentan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentaba

ausentabas

ausentaba

ausentabamos

ausentabades

ausentaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentei

ausentaches

ausentou

ausentamos

ausentastes

ausentaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentara

ausentaras

ausentara

ausentaramos

ausentarades

ausentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentarei

ausentarás

ausentará

ausentaremos

ausentaredes

ausentarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentaría

ausentarías

ausentaría

ausentariamos

ausentariades

ausentarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausente

ausentes

ausente

ausentemos

ausentedes

ausenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentase

ausentases

ausentase

ausentasemos

ausentasedes

ausentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentar

ausentares

ausentar

ausentarmos

ausentardes

ausentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ausenta

-

-

ausentade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ausentar

ausentares

ausentar

ausentarmos

ausentardes

ausentaren

Xerundio

ausentando

Participio

ausentado

ausentada

ausentados

ausentadas