refutar

< lat refutāre
  1. v t Demostrar con argumentos que as afirmacións doutras persoas son falsas ou erróneas. Ex: Refutou a súa teoría porque era errónea.

Sinónimos

Citas

  • Refutou a súa teoría porque era errónea.
Verbo: refutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refuto

refutas

refuta

refutamos

refutades

refutan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutaba

refutabas

refutaba

refutabamos

refutabades

refutaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutei

refutaches

refutou

refutamos

refutastes

refutaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutara

refutaras

refutara

refutaramos

refutarades

refutaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutarei

refutarás

refutará

refutaremos

refutaredes

refutarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutaría

refutarías

refutaría

refutariamos

refutariades

refutarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refute

refutes

refute

refutemos

refutedes

refuten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutase

refutases

refutase

refutasemos

refutasedes

refutasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutar

refutares

refutar

refutarmos

refutardes

refutaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

refuta

-

-

refutade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refutar

refutares

refutar

refutarmos

refutardes

refutaren

Xerundio

refutando

Participio

refutado

refutada

refutados

refutadas