reconducir

< lat reconducĕre
  1. v t Rectificar a orientación dun asunto.
  2. v t DER Prorrogar tácita ou expresamente un contrato de arrendamento ou doutro tipo.
Verbo: reconducir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconduzo

reconduces

reconduce

reconducimos

reconducides

reconducen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducía

reconducías

reconducía

reconduciamos

reconduciades

reconducían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducín

reconduciches

reconduciu

reconducimos

reconducistes

reconduciron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducira

reconduciras

reconducira

reconduciramos

reconducirades

reconduciran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducirei

reconducirás

reconducirá

reconduciremos

reconduciredes

reconducirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconduciría

reconducirías

reconduciría

reconduciriamos

reconduciriades

reconducirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconduza

reconduzas

reconduza

reconduzamos

reconduzades

reconduzan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducise

reconducises

reconducise

reconducisemos

reconducisedes

reconducisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducir

reconducires

reconducir

reconducirmos

reconducirdes

reconduciren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

reconduce

-

-

reconducide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reconducir

reconducires

reconducir

reconducirmos

reconducirdes

reconduciren

Xerundio

reconducindo

Participio

reconducido

reconducida

reconducidos

reconducidas