abucinar

< bucina
  1. v t Dar forma ou mostrar as características propias dunha bucina.
Verbo: abucinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucino

abucinas

abucina

abucinamos

abucinades

abucinan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinaba

abucinabas

abucinaba

abucinabamos

abucinabades

abucinaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinei

abucinaches

abucinou

abucinamos

abucinastes

abucinaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinara

abucinaras

abucinara

abucinaramos

abucinarades

abucinaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinarei

abucinarás

abucinará

abucinaremos

abucinaredes

abucinarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinaría

abucinarías

abucinaría

abucinariamos

abucinariades

abucinarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucine

abucines

abucine

abucinemos

abucinedes

abucinen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinase

abucinases

abucinase

abucinasemos

abucinasedes

abucinasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinar

abucinares

abucinar

abucinarmos

abucinardes

abucinaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

abucina

-

-

abucinade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abucinar

abucinares

abucinar

abucinarmos

abucinardes

abucinaren

Xerundio

abucinando

Participio

abucinado

abucinada

abucinados

abucinadas