mentir

< lat mentīri
  1. v i Dicir cousas que non son verdade co fin de enganar a alguén.
  2. v i Ocultar a verdade.
  3. v i Emendar algo que se acaba de dicir.

Citas

  • Este espello mente, eu non son tan fea
  • Non, minto, chegou despois de media noite
  • Xoán sempre mente aos pais coas notas
Verbo: mentir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

minto

mentes

mente

mentimos

mentides

menten

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentía

mentías

mentía

mentiamos

mentiades

mentían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentín

mentiches

mentiu

mentimos

mentistes

mentiron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentira

mentiras

mentira

mentiramos

mentirades

mentiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentirei

mentirás

mentirá

mentiremos

mentiredes

mentirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentiría

mentirías

mentiría

mentiriamos

mentiriades

mentirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

minta

mintas

minta

mintamos

mintades

mintan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentise

mentises

mentise

mentisemos

mentisedes

mentisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentir

mentires

mentir

mentirmos

mentirdes

mentiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

minte

-

-

mentide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

mentir

mentires

mentir

mentirmos

mentirdes

mentiren

Xerundio

mentindo

Participio

mentido

mentida

mentidos

mentidas