indultar

< indulto
  1. v t Conceder indulto. Ex: Indultaron o reo nun segundo xuízo.

Confrontacións

Citas

  • Indultaron o reo nun segundo xuízo.
Verbo: indultar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indulto

indultas

indulta

indultamos

indultades

indultan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultaba

indultabas

indultaba

indultabamos

indultabades

indultaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultei

indultaches

indultou

indultamos

indultastes

indultaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultara

indultaras

indultara

indultaramos

indultarades

indultaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultarei

indultarás

indultará

indultaremos

indultaredes

indultarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultaría

indultarías

indultaría

indultariamos

indultariades

indultarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indulte

indultes

indulte

indultemos

indultedes

indulten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultase

indultases

indultase

indultasemos

indultasedes

indultasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultar

indultares

indultar

indultarmos

indultardes

indultaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

indulta

-

-

indultade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

indultar

indultares

indultar

indultarmos

indultardes

indultaren

Xerundio

indultando

Participio

indultado

indultada

indultados

indultadas