incumbir

< lat incumbĕre
  1. v i Corresponder a alguén certa función, responsabilidade, interese ou obriga. Ex: Non sei a quén lle incumbirá ocuparse destes papeis, Mon me incumbe o que faga.

Confrontacións

Citas

  • Non sei a quén lle incumbirá ocuparse destes papeis, Mon me incumbe o que faga.
Verbo: incumbir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbe

-

-

incumben

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbía

-

-

incumbían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbiu

-

-

incumbiron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbira

-

-

incumbiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbirá

-

-

incumbirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbiría

-

-

incumbirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumba

-

-

incumban

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbise

-

-

incumbisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbir

-

-

incumbiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

%

-

-

%

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

-

incumbir

-

-

incumbiren

Xerundio

incumbindo

Participio

incumbido

incumbida

incumbidos

incumbidas