imantar

< fr aimantar
  1. v t FÍS Converter unha substancia nun imán. Tm v pron.
Verbo: imantar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imanto

imantas

imanta

imantamos

imantades

imantan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantaba

imantabas

imantaba

imantabamos

imantabades

imantaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantei

imantaches

imantou

imantamos

imantastes

imantaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantara

imantaras

imantara

imantaramos

imantarades

imantaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantarei

imantarás

imantará

imantaremos

imantaredes

imantarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantaría

imantarías

imantaría

imantariamos

imantariades

imantarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imante

imantes

imante

imantemos

imantedes

imanten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantase

imantases

imantase

imantasemos

imantasedes

imantasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantar

imantares

imantar

imantarmos

imantardes

imantaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

imanta

-

-

imantade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

imantar

imantares

imantar

imantarmos

imantardes

imantaren

Xerundio

imantando

Participio

imantado

imantada

imantados

imantadas