frustrar

< lat frustrāre
  1. v t Facer que algo non se realice.
  2. v t Deixar a alguén sen unha satisfación que esperaba.
  3. v t DER Deixar sen efecto un propósito delituoso.
  4. v pron Non ter algo o resultado esperado.

Citas

  • A morte do pai frustrouno
  • A policía frustrou o atentado
  • As negociacións de paz frustráronse cos novos enfrontamentos
Verbo: frustrar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustro

frustras

frustra

frustramos

frustrades

frustran

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustraba

frustrabas

frustraba

frustrabamos

frustrabades

frustraban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrei

frustraches

frustrou

frustramos

frustrastes

frustraron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrara

frustraras

frustrara

frustraramos

frustrarades

frustraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrarei

frustrarás

frustrará

frustraremos

frustraredes

frustrarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustraría

frustrarías

frustraría

frustrariamos

frustrariades

frustrarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustre

frustres

frustre

frustremos

frustredes

frustren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrase

frustrases

frustrase

frustrasemos

frustrasedes

frustrasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrar

frustrares

frustrar

frustrarmos

frustrardes

frustraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

frustra

-

-

frustrade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

frustrar

frustrares

frustrar

frustrarmos

frustrardes

frustraren

Xerundio

frustrando

Participio

frustrado

frustrada

frustrados

frustradas