abocar

< boca
  1. v t Incitar o can a que acometa coa boca.
  2. v t Prender cos dentes.
  3. v t Situar ou meter unha cousa na boca ou entrada doutra.
  4. v t Orientar algo ou alguén cara a unha consecuencia.
  5. v t Botar fóra dun recipiente o seu contido ou parte del.
  6. v t Coller unha res polo nariz para suxeitala.
  7. v i Inclinarse algo de xeito que poida caer o seu contido.

Sinónimos

Confrontacións

Citas

  • Aboca ben a botella na billa, O barco abocou no porto onte á tarde
  • Abocou todos os xoguetes que tiña dentro da cesta
  • O seu nerviosismo abocouno á violencia
  • O teu can abocoume a saia e non ma soltou ata que rompeu
  • O último vagón do tren abocou nesa volta

Palabras veciñas

Verbo: abocar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aboco

abocas

aboca

abocamos

abocades

abocan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocaba

abocabas

abocaba

abocabamos

abocabades

abocaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aboquei

abocaches

abocou

abocamos

abocastes

abocaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocara

abocaras

abocara

abocaramos

abocarades

abocaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocarei

abocarás

abocará

abocaremos

abocaredes

abocarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocaría

abocarías

abocaría

abocariamos

abocariades

abocarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aboque

aboques

aboque

aboquemos

aboquedes

aboquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocase

abocases

abocase

abocasemos

abocasedes

abocasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocar

abocares

abocar

abocarmos

abocardes

abocaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

aboca

-

-

abocade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

abocar

abocares

abocar

abocarmos

abocardes

abocaren

Xerundio

abocando

Participio

abocado

abocada

abocados

abocadas