envaiñar

< vaíña
  1. v t Meter algo na súa vaíña, especialmente unha arma branca. Tm abs. Ex: Envaiñou a espada cando pasou o perigo, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, O cabaleiro envaiñou e deu media volta para marchar.

Antónimos

Confrontacións

Citas

  • Envaiñou a espada cando pasou o perigo, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, O cabaleiro envaiñou e deu media volta para marchar.

Palabras veciñas

Verbo: envaiñar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaíño

envaíñas

envaíña

envaiñamos

envaiñades

envaíñan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñaba

envaiñabas

envaiñaba

envaiñabamos

envaiñabades

envaiñaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñei

envaiñaches

envaiñou

envaiñamos

envaiñastes

envaiñaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñara

envaiñaras

envaiñara

envaiñaramos

envaiñarades

envaiñaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñarei

envaiñarás

envaiñará

envaiñaremos

envaiñaredes

envaiñarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñaría

envaiñarías

envaiñaría

envaiñariamos

envaiñariades

envaiñarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaíñe

envaíñes

envaíñe

envaiñemos

envaiñedes

envaíñen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñase

envaiñases

envaiñase

envaiñasemos

envaiñasedes

envaiñasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñar

envaiñares

envaiñar

envaiñarmos

envaiñardes

envaiñaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

envaíña

-

-

envaiñade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

envaiñar

envaiñares

envaiñar

envaiñarmos

envaiñardes

envaiñaren

Xerundio

envaiñando

Participio

envaiñado

envaiñada

envaiñados

envaiñadas