dignar

< lat dignāre
  1. v pron Acceder a facer algo que supón unha mostra de atención especial cara a outra persoa. Ex: Por moito que o chames non se vai dignar a vir á túa festa, O teu irmán dignouse a visitar a túa tía no hospital.

Confrontacións

Citas

  • Por moito que o chames non se vai dignar a vir á túa festa, O teu irmán dignouse a visitar a túa tía no hospital.
Verbo: dignar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

digno

dignas

digna

dignamos

dignades

dignan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignaba

dignabas

dignaba

dignabamos

dignabades

dignaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignei

dignaches

dignou

dignamos

dignastes

dignaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignara

dignaras

dignara

dignaramos

dignarades

dignaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignarei

dignarás

dignará

dignaremos

dignaredes

dignarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignaría

dignarías

dignaría

dignariamos

dignariades

dignarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

digne

dignes

digne

dignemos

dignedes

dignen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignase

dignases

dignase

dignasemos

dignasedes

dignasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignar

dignares

dignar

dignarmos

dignardes

dignaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

digna

-

-

dignade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

dignar

dignares

dignar

dignarmos

dignardes

dignaren

Xerundio

dignando

Participio

dignado

dignada

dignados

dignadas