desviar

< lat deviāre
  1. v t Afastar algo ou alguén do camiño que levaba. Tm v pron.
  2. v t Afastar a alguén dunha idea ou propósito.
  3. v t ECON Facer que algo, principalmente o diñeiro, vaia destinado para un fin distinto ao previsto inicialmente.
  4. v pron Apartarse alguén dunha idea ou propósito.

Confrontacións

Citas

  • Aquel incidente desviouno do seu propósito de viaxar
  • Desviáronse polo atallo porque había caravana na estrada
  • Desviei a chamada telefónica a outra liña, Desviaron o tráfico por outra estrada, Aquel sinal desviounos do camiño e non localizaron a casa
  • Non se desviou do tema, aínda que ninguén o escoitaba
Verbo: desviar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desvío

desvías

desvía

desviamos

desviades

desvían

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviaba

desviabas

desviaba

desviabamos

desviabades

desviaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviei

desviaches

desviou

desviamos

desviastes

desviaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviara

desviaras

desviara

desviaramos

desviarades

desviaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviarei

desviarás

desviará

desviaremos

desviaredes

desviarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviaría

desviarías

desviaría

desviariamos

desviariades

desviarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desvíe

desvíes

desvíe

desviemos

desviedes

desvíen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviase

desviases

desviase

desviasemos

desviasedes

desviasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviar

desviares

desviar

desviarmos

desviardes

desviaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desvía

-

-

desviade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desviar

desviares

desviar

desviarmos

desviardes

desviaren

Xerundio

desviando

Participio

desviado

desviada

desviados

desviadas