desconfortar

< des- + confortar
  1. v t Privar de conforto a alguén. Ex: As malas novas desconfortaron os empregados.

Citas

  • As malas novas desconfortaron os empregados.
Verbo: desconfortar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconforto

desconfortas

desconforta

desconfortamos

desconfortades

desconfortan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortaba

desconfortabas

desconfortaba

desconfortabamos

desconfortabades

desconfortaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortei

desconfortaches

desconfortou

desconfortamos

desconfortastes

desconfortaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortara

desconfortaras

desconfortara

desconfortaramos

desconfortarades

desconfortaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortarei

desconfortarás

desconfortará

desconfortaremos

desconfortaredes

desconfortarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortaría

desconfortarías

desconfortaría

desconfortariamos

desconfortariades

desconfortarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconforte

desconfortes

desconforte

desconfortemos

desconfortedes

desconforten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortase

desconfortases

desconfortase

desconfortasemos

desconfortasedes

desconfortasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortar

desconfortares

desconfortar

desconfortarmos

desconfortardes

desconfortaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desconforta

-

-

desconfortade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortar

desconfortares

desconfortar

desconfortarmos

desconfortardes

desconfortaren

Xerundio

desconfortando

Participio

desconfortado

desconfortada

desconfortados

desconfortadas