desconfortar

< des- + confortar
  1. v t Privar de conforto a alguén. Ex: As malas novas desconfortaron os empregados.

Citas

  • As malas novas desconfortaron os empregados.
Verbo: desconfortar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconforto

desconfortas

desconforta

desconfortamos

desconfortades

desconfortan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortaba

desconfortabas

desconfortaba

desconfortabamos

desconfortabades

desconfortaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortei

desconfortaches

desconfortou

desconfortamos

desconfortastes

desconfortaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortara

desconfortaras

desconfortara

desconfortaramos

desconfortarades

desconfortaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortarei

desconfortarás

desconfortará

desconfortaremos

desconfortaredes

desconfortarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortaría

desconfortarías

desconfortaría

desconfortariamos

desconfortariades

desconfortarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconforte

desconfortes

desconforte

desconfortemos

desconfortedes

desconforten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortase

desconfortases

desconfortase

desconfortasemos

desconfortasedes

desconfortasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortar

desconfortares

desconfortar

desconfortarmos

desconfortardes

desconfortaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desconforta

-

-

desconfortade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desconfortar

desconfortares

desconfortar

desconfortarmos

desconfortardes

desconfortaren

Gerundio

desconfortando

Participio

desconfortado

desconfortada

desconfortados

desconfortadas