desabordar

< des- + abordar
  1. v t MAR Soltar unha embarcación doutra despois dunha abordaxe. Ex: Desabordaron o barco da outra embarcación máis grande.

Antónimos

Citas

  • Desabordaron o barco da outra embarcación máis grande.

Palabras veciñas

Verbo: desabordar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordo

desabordas

desaborda

desabordamos

desabordades

desabordan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordaba

desabordabas

desabordaba

desabordabamos

desabordabades

desabordaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordei

desabordaches

desabordou

desabordamos

desabordastes

desabordaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordara

desabordaras

desabordara

desabordaramos

desabordarades

desabordaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordarei

desabordarás

desabordará

desabordaremos

desabordaredes

desabordarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordaría

desabordarías

desabordaría

desabordariamos

desabordariades

desabordarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desaborde

desabordes

desaborde

desabordemos

desabordedes

desaborden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordase

desabordases

desabordase

desabordasemos

desabordasedes

desabordasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordar

desabordares

desabordar

desabordarmos

desabordardes

desabordaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desaborda

-

-

desabordade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desabordar

desabordares

desabordar

desabordarmos

desabordardes

desabordaren

Xerundio

desabordando

Participio

desabordado

desabordada

desabordados

desabordadas