debelar

< lat debellāre
  1. v t encer coas armas o inimigo. Ex: Debelaron os inimigos sen ter ningunha baixa.

Citas

  • Debelaron os inimigos sen ter ningunha baixa.

Palabras veciñas

Verbo: debelar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelo

debelas

debela

debelamos

debelades

debelan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelaba

debelabas

debelaba

debelabamos

debelabades

debelaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelei

debelaches

debelou

debelamos

debelastes

debelaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelara

debelaras

debelara

debelaramos

debelarades

debelaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelarei

debelarás

debelará

debelaremos

debelaredes

debelarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelaría

debelarías

debelaría

debelariamos

debelariades

debelarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debele

debeles

debele

debelemos

debeledes

debelen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelase

debelases

debelase

debelasemos

debelasedes

debelasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelar

debelares

debelar

debelarmos

debelardes

debelaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

debela

-

-

debelade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

debelar

debelares

debelar

debelarmos

debelardes

debelaren

Xerundio

debelando

Participio

debelado

debelada

debelados

debeladas