conivente

< lat conīvēnte, p pres de conīvēre ‘acenar’
Plural: coniventes
  1. adx Que comete conivencia.
  2. adx BOT Aplícase aos órganos, xeralmente opostos ou verticilados, que pola base están separados e polos extremos están en contacto ou moi próximos, aínda que sen soldarse.

Citas

  • O outro día estudiamos os estames coniventes na clase de bioloxía
  • Parece conivente coas faltas dos seus fillos

Palabras veciñas