confutar

< lat confutāre
  1. v t Impugnar unha opinión contraria de maneira conclusiva. Ex: Confutou o argumento oposto e foi convincente.

Sinónimos

Citas

  • Confutou o argumento oposto e foi convincente.
Verbo: confutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confuto

confutas

confuta

confutamos

confutades

confutan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutaba

confutabas

confutaba

confutabamos

confutabades

confutaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutei

confutaches

confutou

confutamos

confutastes

confutaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutara

confutaras

confutara

confutaramos

confutarades

confutaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutarei

confutarás

confutará

confutaremos

confutaredes

confutarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutaría

confutarías

confutaría

confutariamos

confutariades

confutarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confute

confutes

confute

confutemos

confutedes

confuten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutase

confutases

confutase

confutasemos

confutasedes

confutasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutar

confutares

confutar

confutarmos

confutardes

confutaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

confuta

-

-

confutade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

confutar

confutares

confutar

confutarmos

confutardes

confutaren

Xerundio

confutando

Participio

confutado

confutada

confutados

confutadas