condoito

< lat conductu, p p de conducĕre ‘conducir’
Plural: condoitos
  1. s m íveres e conxunto de cousas necesarias para vivir.
  2. s m DER Obriga do señor de facilitar comida e demais provisións de viaxe ao vasalo enviado ou convocado a tarefas mensaxeiras, se debía deixar o lugar de residencia máis dun día.

Palabras veciñas