condoer

< lat condolĕre
  1. v pron Sentir dó pola pena ou polas desgrazas de alguén. Ex: Condóese dos máis pobres Ex: Condoeuse cos pais pola morte do seu fillo)

Citas

  • Condóese dos máis pobres
  • Condoeuse cos pais pola morte do seu fillo)
Verbo: condoer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoio

condoes

condoe

condoemos

condoedes

condoen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoía

condoías

condoía

condoïamos

condoïades

condoían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoín

condoíches

condoeu

condoemos

condoestes

condoeron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoera

condoeras

condoera

condoeramos

condoerades

condoeran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoerei

condoerás

condoerá

condoeremos

condoeredes

condoerán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoería

condoerías

condoería

condoeriamos

condoeriades

condoerían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoia

condoias

condoia

condoiamos

condoiades

condoian

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoese

condoeses

condoese

condoesemos

condoesedes

condoesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoer

condoeres

condoer

condoermos

condoerdes

condoeren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

condoe

-

-

condoede

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condoer

condoeres

condoer

condoermos

condoerdes

condoeren

Xerundio

condoendo

Participio

condoído

condoída

condoídos

condoídas