clamor

< lat clamōre
Plural: clamores
  1. s m Conxunto tumultuoso e confuso de voces ou berros proferidos por unha multitude que pide algo ou expresa algún sentimento. Ex: O clamor dunha muller interrompeu o silencio da noite Ex: O clamor do público foi unánime con respecto ós vertidos químicos, Os espectadores interrompían o espectáculo con intensos clamores Ex: O Señor escoitou o clamor do seu pobo

Citas

  • O clamor do público foi unánime con respecto aos vertidos químicos, Os espectadores interrompían o espectáculo con intensos clamores
  • O clamor dunha muller interrompeu o silencio da noite
  • O Señor escoitou o clamor do seu pobo

Palabras veciñas