clamar

< lat clamāre
  1. v t Pedir ou esixir algo con vehemencia.
  2. v i Dar voces alguén ou unha multitude.

Citas

  • Clamaba para que o deixasen de torturar
  • Nos minutos finais de encontro todo o público clamaba sen parar, Os manifestantes clamaron ao longo de todo o percorrido
  • Os afectados polo despedimento clamaban xustiza
Verbo: clamar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamo

clamas

clama

clamamos

clamades

claman

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamaba

clamabas

clamaba

clamabamos

clamabades

clamaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamei

clamaches

clamou

clamamos

clamastes

clamaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamara

clamaras

clamara

clamaramos

clamarades

clamaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamarei

clamarás

clamará

clamaremos

clamaredes

clamarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamaría

clamarías

clamaría

clamariamos

clamariades

clamarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clame

clames

clame

clamemos

clamedes

clamen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamase

clamases

clamase

clamasemos

clamasedes

clamasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamar

clamares

clamar

clamarmos

clamardes

clamaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

clama

-

-

clamade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

clamar

clamares

clamar

clamarmos

clamardes

clamaren

Xerundio

clamando

Participio

clamado

clamada

clamados

clamadas