burla

< superlativo lat burrŭla lat burrae, -ārum ‘necidade’
  1. f Acción, palabras ou xestos que se lle fan a unha persoa ou cousa para convertela en motivo de risa ou escarnio.
  2. f Engano que se lle fai a alguén aproveitándose da súa confianza.

Confrontacións

Citas

  • A burla que lle fixeron os nenos no colexio foi moi cruel

Frases feitas

  • Facer burla. Escarnecer con palabras feitos, xestos ou ditos. Ex: As

Refráns

  • A burla é ben deixala cando máis agrada.
  • As burlas son vésperas das veras.
  • Burla burlando, dinse moitas verdades de cando en cando.
  • Burla con dano non dura un ano.
  • Burládevos co louco na casa e burlará convosco na praza.
  • Burlando, nin de veras.
  • Burlas de mans, xogos de viláns.
  • Búrlate do tolo na casa, burlarase de ti na praza.
  • Co ollo e coa fe non vos burlés.
  • Coas burlas non te metas, que poden saírche veras.
  • Hai quen se burla e mais se confesa.
  • Hai quen se burla, para face-Ia súa.
  • Nin en burlas nin en veras co teu amo partas peras.
  • Ninguén corra a ninguén, que corrido pode ser el.
  • Non hai peor burla cá derradeira.
  • Se o burlador fose burlado, non se amostre anoxado.
  • Tamén sei face-Ia burla de quen de min a fixer.
  • ¡Madia leva o que pode rirse de todos, cando todos se empenchan en rirse del!

Palabras veciñas