"Kant" (En toda a entrada)

Conxunto das regras da arquitectura.

1. Ciencia principal con relación a outra que ten as finalidades subordinadas a esta, segundo Aristóteles,.

2. Arte de construír un sistema, é dicir, a teoría do que hai de científico no coñecemento humano en xeral, segundo Kant.

Que se afirma.

Xuízo que, para Kant, corresponde á categoría da existencia, distinta da necesidade. É o que se chama verdade de feito.

1. Principio ou lei xeral que goberna o tratamento ou a aplicación dalgunha cousa.

2. Conxunto de regras que establecen a relación equilibrada e harmónica das dimensións de algo conforme a un modelo ideal.

3. Conxunto de normas que regulan a proporción e a simetría en arquitectura e en escultura.

4. Principio a priori do uso recto de certas facultades do coñecemento na filosofía kantiana.

5. Norma ou regra á que obedece o proceso lóxico.

1. Relación dos santos canonizados pola Igrexa Católica.

2. Catálogo ou lista de libros que forman o patrimonio revelado, sagrado, oficial ou ortodoxo dunha relixión, e que constitúen a súa base doutrinal.

3. Colección dos libros recoñecidos e aceptados como inspirados e que constitúen a lista oficial dos libros da Biblia.

...

Cada un dos grupos nos que se poden clasificar os obxectos atendendo a características comúns.

1. Cada un dos graos ou grupos que se establecen nunha profesión segundo os coñecementos e o tipo de traballo que se realiza.

2. Cada un dos grupos nos que se dividen os participantes nun campionato deportivo estruturado pola idade dos seus integrantes ou polos méritos adquiridos anteriormente.

1. Clases xerais ás que se poden reducir os termos, os conceptos ou os entes. O uso técnico desta palabra está determinado fundamentalmente pola doutrina de Aristóteles e Kant.

2. Concepto fundamental no sistema de referencias mentais dun filósofo ou dun tipo de actividade humana.

1. Clase xeral en que se reparten todos os elementos dun sistema lingüístico.

2. Categoría que se descobre nunha lingua a partir da maneira na que esta se organiza.

3. ...

Corrente filosófica que considera a teoría ou crítica do coñecemento como condición de toda investigación filosófica.

Teoría do coñecemento de Kant que estuda as formas a priori que fan posible o coñecemento.

Resumo de algo no que se recollen as súas liñas básicas ou as características máis salientables dunha idea, proxecto ou explicación.

Debuxo ou representación gráfica que se fai para dar idea dunha cousa e no que se atende aos seus caracteres esenciais.

1. Forma baixo a que se representa un concepto intelectual.

2. Conxunto de conceptos e proposicións que achegan o marco para describir e explicar elementos dunha determinada materia e os criterios para recoñecer os fenómenos anómalos e necesitados de explicación.

3. Representación intermediaria, na filosofía de I. Kant, entre o fenómeno e as categorías.

Estruturación mental dunha aprendizaxe.

Plano das liñas de conexión e das conexións entre os distintos elementos, representados por símbolos convencionais normalizados que constitúen un circuíto ou un conxunto de circuítos eléctricos.

1. Disciplina filosófica que estuda a beleza e a arte e que elabora unha teoría das artes.

2. Parte da Kritik der reinen Vernunft na que I. Kant tratou as formas a priori da sensibilidade.

Calidade do que é belo e harmonioso.

Actividade relativa aos tratamentos e coidados de beleza.

Movemento que ten como obxectivo reflexionar sobre o concepto de beleza e sobre os trazos singulares das obras de arte teatrais.

Doutrina que afirma que na arte predominan os principios estéticos.

Teoría da arte elaborada por I. Kant que afirma que a filosofía da arte é independente de calquera outra forma filosófica e que a arte só pode xulgarse coas súas normas.

Calidade de heterónomo.

Estado da vontade, segundo I. Kant, no que o principio da súa actividade nace dunha autoridade exterior ou dun impulso estraño á razón.