"Eriz" (En toda a entrada)

1. Froito en noz da abeleira, de forma arredondada, de pericarpo leñoso, de cor acastañada e envolto nunha bráctea.

2. Semente esbrancuxada e comestible do froito da abeleira.

Concreción leñosa que se produce pola suberización irregular por causa dun gromo abortado nas sobreiras.

Que practica a abstinencia.

Corrente gnóstica que se caracterizaba polo desprezo do mundano, do alimento e do matrimonio como feitos que colaboraban na suxeición da alma á prisión opresiva da materia.

abstraer.

Que é resultado da abstracción.

Que emprega as abstraccións.

Que non é concreto.

Arte que non pretende a representación visual da realidade, por contraposición coa arte figurativa.

Filme caracterizado pola sucesión de formas gráficas non figurativas e narración non descritivista.

Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons.

1. Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada.

2. Signo escrito sobre unha vogal que pode marcar o acento de intensidade ou o timbre aberto ou pechado, ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente.

3. Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba que petence a unha palabra.

4. Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada.

Conxunto de particulares inflexións que caracterizan a pronuncia propia dos habitantes dun país, rexión ou lugar.

Argumento de intensidade dado a unha nota en relación ás outras para marcar o compás.

Elemento constitutivo do verso que este, para ser harmonioso, leva en determinadas sílabas.

Que resulta áspero ou amargo ao padal.

Que resulta cruel ou doloroso.

Que se caracteriza polo ton incisivo ou a falta de amabilidade.

1. Relativo ou pertencente ao acetileno.

2. Relativo ou pertencente ao enlace triplo entre dous átomos de carbono ou aos compostos orgánicos que o conteñen, e que cando se atopa ao final dunha cadea os compostos acetilénicos califícanse como terminais.

3. Hidrocarburo da serie acetilénica.

Serie de hidrocarburos alifáticos insaturados, de fórmula xeral C n H 2n-2 , constituída polo acetileno e os seus homólogos superiores, e que se caracteriza pola presenza dun enlace triplo. Por extensión, conxunto dos compostos orgánicos nos que existe cando menos un enlace triplo. A existencia dunha gran variedade de produtos que proveñen dos compostos acetilénicos explica a importancia industrial do acetileno.

Inercia e lentitude nos actos da vida.

Preguiza caracterizada pola falla de interese e de gusto cara ás cousas espirituais.

Que ten un sabor semellante ao do limón ou ao do vinagre.

1. Relativo ou pertencente aos ácidos.

2. Aplícase ás solucións ou mesturas onde hai presente un ácido libre.

3. Aplícase aos sales que conteñen hidróxeno substituíble polos metais.

4. Propiedade dos ácidos e das súas solucións de facer virar os indicadores á cor correspondente á forma ácida.

Substancia qu se caracteriza quimicamente polo feito de provocar cambios de cor nos indicadores. Reaccionan coas bases, formando compostos neutros denominados sales.

Conxunto de drogas sintéticas.

Substancia orgánica que ten como mínimo unha función ácido carboxílico e unha función alcohol.

Calquera das substancias orgánicas de fórmula xeral R-COOH, que teñen na súa molécula un ou varios grupos carboxilo.

...